இவன் பாவம் இல்லையா இரவு மணி பதினொன்று. நகரத்துக்கு ஒதுக்குப்புறமான அந்த சாலை தன் மேல் படர்ந்திருந்த லைட் வெளிச்சத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்த் இழக்க ஆரம்பித்திருந்தது. சாலையில் ஒரிரு வாகனங்களே அதுவும் மணிக்கு நூறு கிலோமீட்டர்கள் என்னும் வேகத்தில் பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. என்னுடைய டயோட்டா காரை தனியாக ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். குளிர் காற்று வேக வேகமாக முகத்தில் மோதியக்கொண்டிருந்தது. காரில் சிவாஜி பாடல் அலறிக்கொண்டிருந்தது.
ஒ என்னை பற்றி சொல்ல மறந்திட்டேனா. நான் சபிதா. சாதாரண அழகைவிட அழகு கூடியவள். எனது அழகான முகத்தை விட 34 D முன்னழகும் எடுப்பான குடம் போன்ற பின்னழகும் பார்த்த ஒருவரை மறுமுறை பார்க்க வைக்கும். என்னடா இவ்வளவு அழகான பெண் இந்த இரவு நேரத்தில் தனியாக போகிறாளே பயம் இல்லையா என்று பார்க்கிறீங்களா.. நிச்சயமாக இல்லைங்க என்னா நான் இப்போது போவதே எங்கேயாவது காரை மோதி தற்கொலை செய்துகொள்ளவதற்காக. என் தற்கொலை எண்ணத்துக்கான காரணத்தை அப்புறம் சொல்கிறேன். ஏன்னா என் காரை யாரோ கை காட்டி லிப்டுக்காக நிறுத்துகிறார்கள். காரின் வேகத்தை குறைத்து அவன் அருகே காரை நிறுத்தினேன். அவனுக்கு மிஞ்சிப் போனால் 23 வயது இருக்கும் என்று தோன்றியது. கறுப்பு ஜீன்ஸ் வெள்ளை சேட் இன்பன்னி, தலை மயிரை கிராப்ட் செய்து சினிமா ஹீரோ சூர்யாவை ஞாபகப்படுத்தினான். தான் வந்த பைக்கில் பெற்றோல் தீர்ந்துவிட்டதாகவும் தன்னை ஏதாவது அருகில் இருக்கும் பெற்றோல் நிரப்பும் கடையில் இறக்கிவிட முடியுமா என லிப்ட் கேட்டான். சரிபோறதான் போறோம் ஒருவனுக்கு உதவிவிட்டு போவேமே என்ற நினைப்பில் சரி என தலையாட்டி அவனையும் காரில் ஏற்றிக்கொண்டேன். சில நிமிடங்கள் அமைதியாக கழிய அவனே பேச்சை தொடக்கினான்.
“ என்ன மேடம் இந்த நேரத்தில தனியா போறிங்க பயமில்லையா?” என்றான்.
“ ஏன் நீங்க என்ன கடிச்சா சாப்பிடப்போறிங்க” குறும்பாகவே பதிலளித்தேன்.
“ உங்களப் பாத்தா கடிச்சு சாப்பிடலாம் போல தான் இருக்கு. நீங்க ரொம்ப அழகாக இருக்கிங்க மேடம். உங்கள மேடம் என்டு கூப்பிடலாமா?” அவன் பார்வை என் மினி ஸ்கேட்டையும் தாண்டித்தெரிந்த வெண்தொடைகளையும் எழுச்சியான மார்பையும் தழுவியது. இரவு நேர பயணம் என்பதால் காற்றோட்டமாக இருக்க, மினி ஸ்கேட்டும் ஆண்கள் அணிவது போல் சேட்டும் அணிந்திருந்தேன்.
“ மை நேம் ஸ் சபிதா. இந்த மேடம் கீடம் எல்லாம் வேண்டாம். சபிதா என்றே கூப்பிடுங்க.”
“ உங்களைப்போலவே உங்க பெயரும் அழகா இருக்கு. ஒகே சபிதா. ஐம் வசந்த். நீங்களும் என்னை வசந்த் என்றே கூப்பிடலாம்” என்றவாறே கையை நீட்ட, ஒரு கையால் ஸ்டேரிங்கை பிடித்தவாறு மறுகையை நீட்டி கைகுழுக்கினேன். அவன் கைகளில் சூட்டை உணரமுடிந்தது.
என் கைகளை குழுக்கியவன் கைகளை விடாமல் “ உங்க விரல் உங்களைப் போலவே ரொம்ப சொப்டா இருக்கு சபிதா” என்றவாறு என் கைவிரல்களை தடவிக்கொடுத்தவன் மெதுவாக நடுவிரலை வாயில் வைத்து சப்பினான்.
எனக்கும் அது பிடித்திருந்தாலும் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்ததால் “ வசந்த் என்ன இது. கையை விடுங்க. நான் கார் ஓட்ட கஷ்டமாக இருக்கு.” வார்த்தையில் மறுப்பிருந்தாலும் கைவிரலை அவன் வாயில் இருந்து எடுக்க மனம் வரவில்லை.
“ ஓ காரை ஓட்டுறதான் பிரச்சனையா? அப்ப விரலை சப்பரது உங்களுக்கு பிரச்சனையில்லையா?” அவன் கேள்வியில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
அந்த இரவின் தனிமையும் குளிர் காற்றும் என்னை புதியவன் என்றும் பார்க்காமல் அவனிடத்தில் மயங்கவைத்தது. காரை ரோட்டின் ஓரமாக ஒரு ஒதுக்குபுறமாக நிறுத்தினேன்.
“ ஒகே இப்ப ஒண்ணுக்கு இரண்டா இரண்டு கைவிரலையும் தாரேன். நல்லா சப்பிகோங்க” இரண்டு கைகளையும் அவனிடம் நீட்டினேன். என் கைகள் இரண்டையும் கைகளில் தாங்கி அதில் உதடு பதித்து முத்தமிட்டவன்,
“ஒண்ணுக்கு இரண்டா தாரிங்க, கைக்கு பதிலா இன்னொன்னை தந்திங்கன்னா நான் நல்லா சப்புவனே” அவன் பார்வை இப்போது என் திரண்டிருந்த மார்பின் மேல் பாய்ந்தது. எனக்கு அவன் எதை கேட்கிறான் தெரிந்தாலும் அவனே வாய் விட்டு கேட்கட்டும் என நினைக்க,
“ எதை?” அவனை கேள்விக்குறியோடு பார்த்தேன்.
அவன் கைவிரல்களை என் சேட்டின் மேல் பரவி என் மார்பின் மேல் நின்றது, “ இதைதான் கேட்டேன்” அவன் கைகள் சேட்டின் மேலாக என் முலைகளை கசக்கின.
NEW day............
new hopes...........
new plans.............
new efforrts............
may this year brings all happiness in ur life WISH U HAPPY NEW YEAR....
R. prapa
English
How Are You?